A propósito da xira de presentación do libro '[Re] Construír a esquerda nacional'

Share in Chuza!Share in DoMelhorLa TafaneraShare in ZabalduShare in AupatuShare in MenéameShare in TuentiDigg it!Share in FacebookTweet it!Share in Cabozo

presentacion libro cronopios

Levamos unha década encontrándonos nas prazas e nas rúas, nas redes formais e nas informais, no Nunca Máis, no GNSV e no FSGal.

Xuntounos o levantamento alterglobalización de Seattle e o espírito democrático do 15M.

Compartimos ideas e pensamentos desde as páxinas de Vieiros, Altermundo e Praza Pública. Mesturámonos en procesos cooperativos e colaborativos. Participamos dos movementos sociais.

Construímos unha nova tribo galega. Queremos vivir nunha sociedade de homes e mulleres libres en harmonía coa natureza. Non renunciamos ao dereito a decidir o noso destino colectivo. Buscamos a xustiza global con outras tribos doutros lugares do planeta.

Estamos aquí en pé e non imos desandar o camiño emprendido hai uns anos. Cremos en novos paradigmas e levantamos a mirada en busca de novos horizontes.

Somos os comanches, na versión épica dos derrotados con dignidade; ou comancheros, na versión romántica dos que como recorda Manuel M. Barreiro, o noso Vázquez Montalbán patrio: ‘nas pelis do oeste que poñían no cine pulguitas en Vigo eran os máis piores de todos. Unha banda de mexicanos, brancos renegados, indios e foraxidos dedicados ao tráfico de cousas prohibidas. Mestizos, fóra das marxes, incómodos. Bechos que combinaban mal coa orde e outras purezas. Arraianos entre Novo México e Texas, neste caso’.

Concordo con David Rodríguez que o libro de cabeceira de todo bo comanchero debería ser a bibliografía de Xerónimo que escribiu  o noso filosofo común, Manuel Sacristán.

Comanches ou comancheiros, ecosocialistas ou neocomunistas, soberanistas ou altermundistas, pertencemos a  tribos naufragas e polo tanto superviventes.

Como o eran Armando, Guillermo, Vilma, ... aqueles mozos revolucionarios sandinistas  que na metade da década dos 80 deixaban as aldeas para subir a combater nas montañas e eran despedidos coa canción ‘Pueblo mio’ de Jose Feliciano.

http://www.goear.com/listen/36e5dfe/pueblo-mio-jose-feliciano

Máis non deberiamos confundirnos: o feito de que o vello paradigma estea esgotado e que as enerxías secuestradas durante moito tempo foran liberadas non indica que esteamos nun proceso de avance da esquerda, vivimos polo contrario aínda na fase de dominio da dereita e así imos seguir durante algún tempo (máis se nos empeñamos en repetir os mesmos erros que ciclicamente cometemos desde 1875).

Na esquerda persisten dous tipos de persoas: as empíricas, adicadas a crear novas ideas, conceptos, linguaxes, propostas, mesmo a costa de arriscarse a ser mal vistos polos seus contemporáneos; e as escolásticas, propias das academias, reais ou non, encargadas de fixar, enmarcar e categorizar o pensamento dos outros e a maioría das veces a dogmatizar o mesmo.

Manuel Martínez Barreiro (coautor do libro), Manoel Santos, Antón Sánchez García, Bernardo Lorenzo Cuétara, Xosé Manuel Pazos Varela, Julio Des Diz, Modesta Regueira Núñez, Hector Silveiro, Ica López Del Prado e outra boa xente que nos acompañou na presentación do libro ‘[Re] Construír a esquerda nacional’ son dos primeiros.

Como tamén o son persoas da Nova Cultura Política como Martiño Noriega ou Yolanda Díaz, liderados claros no presente e referentes seguros para o futuro.

Nunca pensei que ía ser case un mes, empezando en Santiago e rematando en Ribadeo, de xornadas tan intensas e reconfortantes.

Grazas aos lectores que rematachedes a edición da obra e as máis de duascentas persoas que viñechedes a departir con nos.

Non imos renunciar a nada do que nos prometeron. O futuro é dos nosos.

Información adicional