Empatía e responsabilidade ética


 

Recibimos información doutros seres e debemos responder a esas demandas.

Si as demandas son positivas como o son un sorriso amable, unha voz cálida, uns ollos enigmáticos ou un xesto cálido a non resposta converteríanos nun seres insensibles.

Se as demandas son negativas como un berro esixindo xustiza, unha mirada triste diante dun desastre medioambiental, unha suplica nas sombras ou unha pena interior a non resposta convértenos nuns seres cínicos.

As emocións son corpóreas, polo tanto innatas non é necesario educalas, cultivalas, racionalizalas ... basta con non castralas.

A intelixencia racional é un arma de dobre fío. Se utilizamos a razón con sensibilidade podemos agrandar a nosa empatía e a nosa proximidade; se pola contra nos deixamos levar pola ditadura da razón, polo racionalismo, nos converteremos nuns monstros capaces unicamente de relacionarnos con nos mesmos.

En todos caso esta actitude de ausencia de responder moralmente diante das demandas dos outros invalida calquera pensamento ‘ilustrado’ que sobre a ética se poida facer en base a categorías. A filosofía, entón, perdería a súa razón de ser.

Por iso, a min cada vez me interesa menos as reivindicacións en primeira persoa, individuais ou colectivas, e me atraen máis as demandas dos outros, doutras persoas e doutras especies non humanas. Estean nestas latitudes ou noutras. Esten neste mundo ou noutros.

Por qué eramos comunistas ?

A xeito de epitafio

Da miña morte non culpedes a ninguén, e por favor,
nada de comentarios. Ao defunto lle molestaban enormemente.
Madre, irmáns, camaradas, perdoádeme, non é este o método
( non llo aconsello a ninguén ), pero non teño máis saída.

Como se di:
O incidente está zanxado,
A barca do amor
Estrelouse contra a vida cotiá.

Estou en paz coa vida. Inútil recordar
dolores
desgrazas
e ofensas mutuas”

Vladímir Maiakovski

Sede felices, ( Moscova, 12 de abril de 1930 )*



* Atopei nun antiguo libro este escrito que no seu día copiara dun epitafío que me pareceu precioso. Sexa por Lilia Brik ou pola revolución, o desamor foi o motivo último da morte de Maiakovski.

Oda aos miserables (e 2)

Oda aos miserables ou como facer un achegamento
psicolóxico á militancia política e social


Apartado analítico

Máis dunha vez teño discutido con algúns ‘irmáns de nación’ ou ‘camaradas de esperanzas’ sobre se é no caracter comunista onde hai que buscar os elementos distorsionadores que fan da UPG o problema do BNG ou do PCE o problema de IU.

Obviamente son plenamente consciente de que o modelo stalinista, entendido este como a deturpación das ideas marxianas e mesmo leninianas, ten moito que ver coa idea da vangarda ou do sentido dogmático dos procesos sociais e políticos, pero sempre acabo negando a maior.

Desde o meu punto de vista estas organizacións se comportan así por unha cuestión ‘corporativa’, pois non deixan de ser a estrutura profesional e funcionarial a soldo que teñen a capacidade real de control do conxunto do proxecto e ademais teñen un interese persoal polo seu control practico, máis aló da escusa ideolóxica que se plantexe en cada momento.

Ler máis...

Oda aos miserables (1)

Oda aos miserables ou como facer un achegamento
psicolóxico á militancia política e social

Apartado poético

Dicía o Poeta:
"Hai homes que loitan un día e son bos.
Hai outros que loitan un ano e son mellores.
Hai quen loitan moitos anos e son moi bos.
Pero hai os que loitan toda a vida:
eses son os imprescindibles.”
E cabería engadir:
“Tamén hai os que loitan mentres hai salario:
Eses son os innecesarios.”

Información adicional