Sacristan re-visitado

“Quen de verdade ten a palabra son os movementos potencialmente transformadores, desde as franxas revolucionarias do movemento obreiro tradicional ata as novas comunidades amigas da Terra. Só cando unhas e outras coincidan nunha nova alianza se abrirase unha perspectiva esperanzadora. Namentres, intentaremos entender o que pasa e aplanar o camiño, polo menos o que hai que percorrer coa cabeza.”

Carta da redacción Mientras Tanto, n.º 1 (1979)

 

As dinámicas nas que nos vemos inmersos fan que sexa moi necesario e recomendable abandonar alúmenos durante  48 horas o activismo frenético e facer un oco para a reflexión e o pensamento. Que pracer para as neuronas poder mergullarse unha fin de semana con INTEGRAL SACRISTAN.

Un luxo repleto de textos e entrevistas arredor do maior filósofo español despois de Ortega y Gasset, que me confirma no meu perfil italianista no social que se complementa co perfil necesariamente afrancesado no republicano.

Varias notas críticas que vos deixo:

1. A ética como elemento central do pensamento filosófico e da intervención política. Os filósofos que so interpretan o mundo, tal como denunciaba Marx, non son do noso interese. Canto se necesita dos filósofos ao fronte das direccións dos partidos para que a proposta táctica necesaria do día a día non someta á estratexia ‘utopista’. Os pensadores activos nas executivas dos partidos a principios do século XX desapareceron das mesmas a finais do século pasado, agora que estamos nunha etapa de reconstrución é necesario que volvan ao fronte da mesma.

Ler máis...

Empatía e responsabilidade ética


 

Recibimos información doutros seres e debemos responder a esas demandas.

Si as demandas son positivas como o son un sorriso amable, unha voz cálida, uns ollos enigmáticos ou un xesto cálido a non resposta converteríanos nun seres insensibles.

Se as demandas son negativas como un berro esixindo xustiza, unha mirada triste diante dun desastre medioambiental, unha suplica nas sombras ou unha pena interior a non resposta convértenos nuns seres cínicos.

As emocións son corpóreas, polo tanto innatas non é necesario educalas, cultivalas, racionalizalas ... basta con non castralas.

Ler máis...

Oda aos miserables (e 2)

Oda aos miserables ou como facer un achegamento
psicolóxico á militancia política e social


Apartado analítico

Máis dunha vez teño discutido con algúns ‘irmáns de nación’ ou ‘camaradas de esperanzas’ sobre se é no caracter comunista onde hai que buscar os elementos distorsionadores que fan da UPG o problema do BNG ou do PCE o problema de IU.

Obviamente son plenamente consciente de que o modelo stalinista, entendido este como a deturpación das ideas marxianas e mesmo leninianas, ten moito que ver coa idea da vangarda ou do sentido dogmático dos procesos sociais e políticos, pero sempre acabo negando a maior.

Desde o meu punto de vista estas organizacións se comportan así por unha cuestión ‘corporativa’, pois non deixan de ser a estrutura profesional e funcionarial a soldo que teñen a capacidade real de control do conxunto do proxecto e ademais teñen un interese persoal polo seu control practico, máis aló da escusa ideolóxica que se plantexe en cada momento.

Ler máis...

Oda aos miserables (1)

Oda aos miserables ou como facer un achegamento
psicolóxico á militancia política e social

Apartado poético

Dicía o Poeta:
"Hai homes que loitan un día e son bos.
Hai outros que loitan un ano e son mellores.
Hai quen loitan moitos anos e son moi bos.
Pero hai os que loitan toda a vida:
eses son os imprescindibles.”
E cabería engadir:
“Tamén hai os que loitan mentres hai salario:
Eses son os innecesarios.”